Böylesine
yalnız değildin çocuk...
Dişlerinin
parlayışı yalnız kalmazdı.
Hep bir
eşlik oldu göz yaşlarına,
Böylesine
yalnız değildin.
Böylesine
çaresiz değildin.
Sızlanmazdın
yitirdiklerine.
Gönül
koymazdın.
Yanmazdın.
Ve…
Elinde koca
bir yalnızlık kaldı
Yitirmemek
için sımsıkı sarıldığın.
Hem bilir
misin
Benim adım
yalnızlık, adım!
Yani bir tek
kendimi yitirmiyorum.
Sımsıkı
sarılıyorum kendi kendime.
Yalnızlığımı
seviyorum sonra,
Kimliğimi
seviyorum.
Sırf
kimliğimi sevdiğim için
Adım
yalnızlık…
Yalnızım…
Çünkü seviyorum.
Hem
yalnızlığı sevdiği için yalnız kalmaz insan.
Bir
başkasını sevdiği için mahkumdur yalnızlığa.
Oysa ben
sadece kendimi sevdiğim için yalnızım derdim…
Nedenini hiç
bulamadım.
Çok basit
bir cevabı vardı oysa…
Bencillikle
severken kendimi
Öylesine
benimsemişim ayın şavkında soyunan güzeli…
Öylesine
işlemişim hücrelerime.
Elini elim,
Belini belim
saymışım.
Dudaklarını
öpmek için aynayı kavramışım belinden.
Onun gibi
soyunmuşum ayın şavkına.
Meğer bu
yüzden yanılmışım.
Bu yüzden
yalnızmışım…
Şimdi
gecenin katran karasında
Ayın
şavkına soyunda gel güzel…
Bedenini en
çıplak aşkla sun huzuruma.
Öylesine
benimken ve öylesine benimsemişken yalnızlığı
Aşka koşma
çocuk...
Çünkü aşk;
Hiçbir
kılıcın,
Hiçbir
mayının,
Hiçbir silahın
iktidarlığına ihtiyaç duymazç
Aşkta hüküm
süren tek iktidarlık sevgidir.
Koş çocuk.
Koş…
Yüreğindeki
aşk yalnızlığa devşirmeden
Bebelerinin
agularına kulak ver ve koş.
Korkma ve
koş.
Eğer şimdi
koşarsan
Ya yalnız
kalırsın ya da cansız…
Fakat
hiçbiri aşksız kalmak kadar yakmaz canını.
Çünkü bütün
yalnızlıklar aşkın kucağında büyümüştür.
Ölüm ise
hayatta bir kere başa gelir ve anlıktır.
Oysa
aşksızlık…
Fön
rüzgarına maruz kalmış kor gibidir.
Yellendikçe içten
içe canını daha çok yakar.
Sonucunda ya
rüzgarı karşına alırsın
Ya da aşkın
sıcaklığında ve sevgi içinde cansız kalırsın.
Huzurla ve
aşkla.
Huzurla…
Aşkla…
Büyüme
çocuk.
Hep çocuk
kal.
Büyürsen
ölürsün.
Ölürken
yalnız kalırsın.
Yalnız
kalmışsan aşıksın demektir.
En iyisi hiç
büyüme…
