Umut Dolu Kanolar

Afrikalı çocukların kanolarının,

Denizin büyük dalgalarını yarıp gelen binlerce grostonluk gemilere yanaşıp

Mütevazice uzattıkları muzlar gibiydi aşk.

Öylesine cüretkar.

Öylesine lazım gelen.

Öylesine ihtiyaç duyulan,

Öylesine umut beslenen.

Soyundum şimdi bütün çıplaklığımla gözlerine

Derimi etimden,

Tırnaklarımı parmak uçlarımdan,

Gözlerimi yuvalarından soyundum da geldim.

Dokun öyleyse tenime.

Kurbağa değilim ki ben öpüşünle prens olayım.

Ama gel sevişelim seninle

Ne ben prens olayım ne de sen prenses

Mütevazi aşıklar gibi bahtiyar olalım.

Hem ben sana kutup rüzgarlarıyla yanıp geldim.

Sahray’ı saniyeler içinde koşup geldim.

Atlas’ı köpek balıklarından kaçıp geldim.

Sana öylesine gelmedim ki …

Ölüme caka satıp,

Azrail’e küsüp geldim.

Şimdi benden gitmemi istiyorsun öyle mi?

Öyleyse kalbimi çıkar bir kutuya koy,

Gözlerimi kavanoza, zeytinlerin yanına koy.

Bedenimi yak ve dök denize küllerimi.

Öylesine aşkla, öylesine umutla

Öylesine şehvetle gelmişken sana,

Köpek balıklarına sövmüşken,

Azrail’e küsüp sırtımı dönmüşken,

Gitmek ölüm olmaz mı zaten?

Ben gitmeyeceğim.

Ama sen öldür eğer öyleyse.

Kanosundan muz uzatan Afrikalı çocuk umutlarımı ,

Azrail’e kafa tutan cesaretimi öldür

Okyanus boyunca kaçan bedenimi öldür.

Öldür öldürebildiğin kadar beni…

Sanır mısın ki ölecektir aşk…

Ölmez elbet

Çünkü hiçbir kurşun,

Hiçbir giyotin,

Hiçbir ip,

Hiçbir veda öldüremez aşkı

Leyla ile Mecnun

Tahir ile Zühre

Adem ile Havva

Ferhat ile Şirin

Annem ile babam misali…

Ne aşklar ölür, ne de aşıklar…

Mustafa Aksoy